Chemiczne dodatki do żywności to substancje, które nie mają żadnej wartości odżywczej, a dodawane są do żywności jedynie w celu poprawy jej barwy, konsystencji, smaku, zapachu czy przedłużeniu terminu ważności. Ich normy określa odpowiednia ustawa. Dodatki do żywności oznacza się symbolem E oraz liczbą. Jest to wymagane, gdyż nie sposób czasem na niewielkiej etykiecie umieścić pełne nazwy substancji chemicznych. Efektem ubocznym jest też zmniejszenie negatywnych odczuć konsumenta, spowodowanych oryginalną nazwą dodatków do żywności.
Chemiczne dodatki do żywności dzieli się na kompozycje smakowo-zapachowe, czyli mieszanki aromatyzujące, barwniki do żywności, emulgatory, zagęstniki, środki spulchniające, konserwanty, przeciwutleniacze, stabilizatory. Dodatki do żywności mogą być naturalne, czyli pochodzące bezpośrednio z produktów naturalnych, identyczne z naturalnymi, czyli syntezowane przez człowieka, lecz o identycznej strukturze co naturalne, a także sztuczne, czyli syntezowane przez człowieka i o innej strukturze niż naturalne. Badania dowiodły, że syntetyczne dodatki do żywności są często bezpieczniejsze od tych naturalnych, gdyż łatwiej je oczyścić i kontrolować proces produkcji. Szkodliwość tych substancji jest kwestią sporną. Dodatki do żywności są przebadane i uważane za bezpieczne w użyciu przez instytucje normalizacyjne UE. Jednak masowe spożywanie produktów zawierających dodatki do żywności powoduje kumulowanie się ich w organizmie i często reakcje alergiczne. Dlatego produkty żywnościowe dl niemowląt i dzieci nie mogą posiadać żadnych takich substancji. Choć producenci są zmuszani do stosowania dodatków do żywności poprzez duży popyt na produkty z długim terminem ważności, ładniejsze, smaczniejsze, to na świecie panuje coraz silniejsza tendencja na zdrową, pozbawioną dodatków żywność.
Brak komentarzy.
Dodawanie komentarzy zostało zablokowane.